روایت گرِ نشدن ها!
عنصر ناکامی، نشدن، تشنه تا لب چشمه رفتن و برگشتن، انتظارهای متوالی و بی نتیجه و... یکی از ارکان اصلی جهان سوررئال است.
اگر کمی به جنبه ی سور رئال خودتان نگاه کنید به منبعی بی کران از نشدن ها متصل می شوید.
خواب ها، بهترین مکان برای تماشای این چنین ایده هایی هستند.
در فیلم جذابیت پنهان بورژوازی نیز، نخ تسبیح فیلمنامه، ناتوانی کارکترها از برگزاری مهمانی است. آنها مدام در تلاشند که یک مهمانی با حضور دوستان شان برگزار کنند اما همیشه ناکام اند!
ناتوانی زن و مرد از برقرای رابطه زناشویی هم، این روند ناکامی ها را تکمیل می کند.
و همین طور کافه ای که هر چه در آن سفارش دهی، ندارد یک عنصر سوررئال است که البته فکر می کنم برای خیلی از ما ایرانی ها رِئال است!
فیلم نامه ی جذابیت پنهان بورژوازی خوب است و مانند شبح آزادی، پایان عجولانه ای ندارد. اما مانند شبح آزادی، اسم فیلم روی فیلم سنگینی می کند.
همینطور حذف ناگهانی کشیش از فیلم شاید به عنوان یک ایراد، تلقی شود.
احتمال دارد بعد از تماشای این فیلم یاد برخی از آثار عبدالرضا کاهانی بیفتید. مثل: بی خود و بی جهت و اسب حیوان نجیبی است. که آنها هم تا حدودی فستیوالی از ناکامی ها و نشدن ها هستند. اما هنوز نمی توان سینمای کاهانی را سینمایی سوررئال به حساب آورد.
از طنز لطیف و محترم این فیلم هم نمی شود گذشت.
جذابیت پنهان بورژوازی هم مثل شبح آزادی حتما جزء 5 فیلم برتر لوئیس بونوئل است. و اصولا هر بار که ژان کلود کاریر با لوئیس بونوئل واری همکاری شد، فیلم خوبی از کار در آمده.